Thuiskomen

Begin december ging ik terug naar mijn geboorteplaats. Naar de basisschool die vroeger mijn lagere school was. Ik schreef erover in mijn blog Voorlezen. Het was terugkijken door de ogen van hoe ik nu ben. Niet wie ik nu ben, want die ‘wie’ was ik altijd al. Alleen wist ik dat zelf nog niet.
Met alle coaching en alles wat ik lees en hoor, weet ik inmiddels dat wie je bent, diep van binnen zit. Het is er al. Maar al die omgevingsinvloeden… die maken dat je grote kans loopt jezelf kwijt te raken. Te denken dat wat je doet bij jou hoort, maar later ontdekken dat je toneel speelde.
En ook: dat je in je kern altijd wel hebt geweten wie je bent, maar dat je dacht dat je niet paste. Dat je maar beter kon conformeren aan je omgeving. Als dat niet lukte, hoorde je er niet bij. Voelde het alsof je faalde.

Terug van de ‘je’ naar de ‘ik’. Want uiteraard kan ik alleen voor mijzelf spreken.

Het voelt op het moment alsof ik opeens terug kán naar plekken van vroeger. Terug gaan naar situaties waarin ik voorheen de zwakke partij was. Waar ik crashte. Waar ik gepest werd. Waar ik mij anders voordeed dan ik echt ben. Dat bewijst wel het feit dat ik met mijn Paradijsvogelplein onder de arm terug ging naar Zwijndrecht. Ik heb er een week van moeten bijkomen, want meer emoties dan ik had verwacht. En een lijf wat meer spanning had opgeslagen dan ik in de gaten had. Toch ben ik trots. Trots dat ik het heb gedaan. Dat ik mijzelf kon laten zien door middel van wat ik maakte. Het was zoo bijzonder dat kinderen zo geïnteresseerd en vol bewondering naar mijn tekeningen keken! Hoe mooi ze het vonden dat ik het boek niet alleen getekend, maar ook geschreven had! Alsof kinderen in Zwijndrecht anders zouden zijn dan die in Amersfoort, waar ik al vaker heb voorgelezen, haha.

Toen ik destijds naar de middelbare school ging, nam ik mijn bagage mee. Ik werd ook daar weer gepest. Dat schijnt zo te gaan… Ik had een paar vriendinnen (lees ook deze blog), waarvan ik er met eentje nog af en toe contact heb. Lang leve de socials dan. En alsof het zo moest zijn, werden op diezelfde dag van het voorlezen, de herinneringen aan die middelbare schooltijd ook even opgehaald. Ik ging lunchen bij ‘Lady Ann’, waar we vroeger vanuit school nogal eens softijs kochten bij “het luik”. Ik hoorde daar een man met zijn ouders praten over precies diezelfde herinnering van dat ijs. Bij het afrekenen had ik het er even over met de eigenaresse. Bleek dat zij op dezelfde middelbare school had gezeten. Zij wees mij op iemand die buiten zat: de voormalig rector van onze school. Zo dement als wat; ze vertelde dat zijn vrouw hem vaak op hun terras zette,  als zij boodschappen ging doen, omdat hij het daar goed kende. Dat simpele gegeven voelde ik direct van binnen: iemand herinnerde mij aan mijn middelbare schooltijd, zonder dat zij wist hoe die geweest was. Zij zag mij gewoon zoals ik daar nu voor haar stond. Dat kon dus ook…

Ik heb heel lang niet terug gewild naar die plekken. Daar lag teveel pijn. Dat meed ik liever.

Bij een coaching sessie een tijdje terug, hadden we het over loslaten. Dat je pas iets kúnt loslaten als je het hebt aangekeken. Niet nieuw, want in de coaching die ik een aantal jaar geleden kreeg, werd dat ook gezegd. Ik begreep het alleen nooit. Hoe moest dat dan, aankijken?
Mijn huidige coach hielp me om dat iets beter te snappen. “Hoe voelde jij je dan vroeger, op je lagere school?” Het benoemen van die gevoelens, dát was het aankijken. Blijkbaar kon dat nu en had ik, door mijn bezoek met boek, de stap gezet om die periode eindelijk los te laten.
Ik vraag me serieus af of dat komt doordat ik nu voor mijn (vervroegd) pensioen sta. Alsof zo’n moment maakt, dat je wel haast terug móet kijken. Er wordt ook gevraagd, hoorde ik al van eerder gepensioneerde collega’s: “wie zou je nog wel eens terug willen zien?” En, eerlijk? Mijn eerste reactie was: niemand. Behalve de mensen wie ik nu nog regelmatig spreek. Ik wil niet terug, ik wil vóóruit. De kinderen met wie ik nu werk, die wil ik gedag zeggen. Dat is genoeg.

Een blog schrijven werkt ook analyserend, bij mij althans. Want nu denk ik: is dat dan ook zoiets? Dat ik niet terug wil naar waar ik mij niet goed heb gevoeld? Ook in mijn werk zijn er jaren geweest dat ik mij niet op mijn plek voelde. Ja, tijdens het  uitoefenen van mijn vak, dan wel. Werken met kinderen én muziek, dat past mij als een jas. Maar mij opgenomen voelen in een team… dat is me pas ongeveer de afgelopen 5 jaar gelukt… Ik hád eerder ook geen plek, geen eigen lokaal. Sinds ik dat heb, voelt het echt zooveel beter!

Ik kan nog steeds verbaasd zijn als ik serieus genomen word. Als er naar mij geluisterd word als ik iets vertel. Het kost me nog steeds moeite om dat wát ik zeg, niet onmiddellijk te gaan verdedigen. Zo’n systeem zit behoorlijk ingebakken…

Het hoeft niet meer. Dat verdedigen. Ik mag gewoon zijn wie ik ben. Hoe ik ben. Dat gevoel van vrijheid zit wel degelijk in het idee dat ik met dat vervroegd pensioen écht voor mijzelf heb gekozen.

Om met de woorden van mijn coach te eindigen: ‘moeten’ eruit, ‘gunnen’ erin. Ik gun mijzelf dat ik mij thuis mag voelen bij mijzelf. Niet mijn thuis bij een ander zoeken, maar bij mijzelf. Waardoor ik het kind wat ik vroeger was, kan aankijken, met al haar gevoelens, en kan geruststellen: je mag er zijn. Je bent thuis. Ik neem het als volwassen Elna wel van je over. Rust jij maar uit. Ik klop wel aan als ik jouw heerlijke fantasie weer eens goed kan gebruiken ♥

Afbeelding: Scene on my own planet (60 x 80 cm). Om nog maar even te benadrukken dat ik mij thuis voel daar, op mijn eigen planeetje. En dat mijn eigen wereld het schilderen waard is. Het ophangen ook. Kopen?
Het is overigens een schilderij waarbij ik gewoon begon, keek wat ik in de vormen zag en daarmee verder werkte. Niet van tevoren bedacht, heel intuïtief ontstaan. Dat zijn de mooiste, al zeg ik het zelf…