Haken

Als er iets is waar ik heel goed in ben, is het wel ‘blijven haken aan een opmerking’. Iemand zegt iets, waarbij één woord of zin in mijn hoofd blijft rondzingen. Meestal iets waar ik moeite mee heb. Ik merk dat pas later. In een gesprek neem ik alles op en later blijft dan dat ene over waar ik maar niet vanaf kom.
Het hangt helemaal van de persoon af, die het heeft gezegd, of ik er makkelijk op terug kan komen. Want dat is wel de oplossing: opnieuw erover praten en ‘het probleem’ uit de wereld helpen. Vaak is het anders bedoeld dan gezegd, of heeft mijn hoofd het inmiddels uit de context getrokken. Waarheid checken is dan een goede remedie. Maar dat lukt mij niet bij iedereen.

Het kan namelijk ook resulteren in de ander die enorm in de verdediging gaat. Of roept dat toch echt niet zo gezegd te hebben. Of niet zo bedoeld. Die mensen ken ik van dichtbij en dat is niet het makkelijkste om mee om te gaan. “Als je het niet zo bedoelde, zeg het dan ook niet zo”, is vaak mijn reactie van binnen. Maar ik weet natuurlijk ook dat je er soms iets uit flapt, wat je eigenlijk anders had willen zeggen. Zelf ben ik dan wel geneigd om dat direct te corrigeren. En ik weet dat je, wat je zelf normaal vindt, niet van ieder ander mag verwachten…

Ik googelde op ‘blijven lopen met een opmerking hsp’ en kwam onder andere tegen:
HSP’ers denken langer en dieper na over situaties, wat leidt tot het herkauwen van gesprekken.
Oh, wat is dat herkenbaar! Gelukkig stonden er ook tips, en ja, ik ken er vele van: neem bedenktijd, koppel de opmerking los van je eigenwaarde, schrijf het van je af, ga wandelen, relativeer en herformuleer, zoek steun.

Schrijven helpt mij meestal het beste. En praten met die ene vriendin, die precies begrijpt wat er in mijn hoofd gebeurt. Horen dat ‘het niet gek is’, heb je gewoon af en toe even nodig.
Dat wandelen zou ik vaker kunnen doen. En loskoppelen van mijn eigenwaarde… dat kan ik wel, maar in eerste instantie schiet mijn oude systeem steeds in werking. Het systeem dat alles op mijzelf betrekt. Ik herinner me nog dat ik op mijn werk bij een uitgeverij, jaren geleden, een keer te horen kreeg: “Je moet het je niet zo persoonlijk aantrekken! Ik zeg iets over je werk, niet over jou zelf!” Wat ik nu nog steeds heb bij die uitspraak, is dat mijn eerste gedachte dan is: ja, leuk, maar dat werk heb IK gedaan, dus je hebt het wel degelijk over mij!

Ook zo’n mooie is: als iemand kritiek op jou heeft, zegt het vaak meer over diegene dan over jou. Iemand kan zelf gestresst zijn of heeft iets onhandig geformuleerd.
In mijn hoofd zit altijd dat stemmetje wat dan zegt: waarom moet ik voor een ander begrip hebben, maar de ander niet voor mij? Want van mij wordt verwacht dat ik het allemaal in één keer goed doe of zeg. Zodra ik over mijn gevoel bij een opmerking begin, was die opmerking niet zo bedoeld of moet ik het mij niet zo persoonlijk aantrekken…

Net als ik omschreef in een eerdere Blog, Invulhoofd, zijn het vaak de eerder opgedane ervaringen die maken dat het moeilijk is om in nieuwe situaties anders te reageren. Gaat het me op dit moment om opmerkingen niet los kunnen laten, het loslaten van oude ervaringen is weer een heel ander verhaal. Maar wel een verhaal dat invloed heeft op alles.
Ik weet dat gebeurtenissen waarvan ik denk dat ik ze achter mij heb gelaten, op de meest onhandige momenten toch hun kop weer kunnen opsteken. Ooit leerde ik dat ik ‘kon besluiten het los te laten’. Dat lukte gedeeltelijk. Ik heb wel kunnen loskoppelen wat niet van mij was. Wat ver in het verleden ligt, niet over mij gaat en wat ik niet kán oplossen. En dat heeft rust gegeven. Het helpt nog steeds om mijzelf de vraag te stellen: kan ik hier iets aan doen? Kan ik dit oplossen? Als het antwoord ‘nee’ is, mag ik het laten gaan.

Maar nu het heden. Naar mate dit schooljaar vordert, krijg ik steeds meer de drang om te regelen dat mijn vak(ken) na de zomer nog steeds hun plek hebben op school. Ik praat erover met schoolleiding en collega’s en krijg verschillende meningen te horen. Dit is niet de plek om daar inhoudelijk op in te gaan, maar het geeft wel clashes in mijn hoofd, kan ik je vertellen. De één zegt dit, de ander vindt dat. En ik heb begrip voor (bijna) iedereen, waardoor het soms lastig is om op mijn strepen te blijven staan. Muziek- en cultuuronderwijs zijn een must op iedere basisschool!

Oké, daar ging dit artikel niet over. Het gaat erover, dat elke opmerking die over mijn vak(ken) wordt gemaakt, mij diep raakt. En ik dus enorm al die gesprekken aan het ‘herkauwen’ ben.

Gelukkig heb ik geleerd om, dat waar ik mee rondloop, niet meer zo lang bij me te houden, maar erover in gesprek te gaan of het schriftelijk te delen. Dat is een stap waar ik trots op ben, kan ik je zeggen. Waar ik vroeger dacht dat ik mijn mening beter vóór me kon houden, kom ik er nu voor uit. Dacht ik eerder altijd dat praten over je gevoel niet gewenst was, nu zeg ik het vaker hardop als iets mij raakt. Dat kan ik nog tactisch ook: ik neem bedenktijd en formuleer later op een rustige manier hoe iets bij mij overkwam en wat mijn eigen gedachten zijn. Meestal dan. Leren is een doorlopend proces…….

En gelukkig, ook de mooie dingen kunnen blijven rondzingen. Lieve opmerkingen van kleindochters bijvoorbeeld… “ik kom even naast jou zitten, oma, want dat vind jij gezellig!”

Afbeelding: Voor wie dacht dat deze blog over handwerken ging (haken) …. Ooit werd mij gevraagd een zogeheten Phing Thing te beschilderen. Ik haakte er een bijpassende vogel bij en maakte er een filmpje mee. Om blij van te worden en als iets waaraan je mag blijven haken…