Stilstaan

Soms gaat ineens alles wat ik heb geleerd in de afgelopen jaren, met elkaar aan de haal. Dan voelt mijn hoofd als een soort soep waarvan ik de smaak niet kan thuisbrengen.
“Je kunt besluiten om iets achter je te laten.” “Om iets te kunnen loslaten, zul je het moeten aankijken.” Zomaar even twee van die dingen. Die elkaar op dit moment voor mij even tegenspreken: hoe dan? Besluiten om het achter me te laten en toch nog moeten aankijken?

Afgelopen zaterdag was ik, zo’n 7 jaar nadat ik er wegging, naar een concert van de muziekvereniging waar manlief en oudste dochter nog steeds spelen. Jongste dochter en vriend hadden voor dit concert het verhaal geschreven en ik was erg nieuwsgierig.
De dagen ernaar toe ben ik wel 6 keer van gedachten veranderd: ik ga wel, ik ga niet, ik ga wel, ik wil niet, ik ga wel, ik durf niet, ik ga….
Ik ben gegaan en ik weet nog steeds niet goed wat ik erbij voel. Het was een leuk en mooi concert, laat ik dat voorop stellen. Zat goed in elkaar en had een interessant en grappig verhaal.

Maar dan. Dan loop je daar rond en denk je dat iedereen ziet dat jij er bent. Want je was immers wel heel lang weggebleven. Omdat het voor mij als een behoorlijk grote stap voelde, een overwinning misschien zelfs wel, zou iedereen die ik daar nog kende, dat vast wel doorhebben.
Nou, nee. Er waren er een paar die met hun begroeting lieten merken dat ze begrepen hoe het voor mij moest zijn. Maar de meesten groetten gewoon. Alsof die 7 jaar er niet tussen had gezeten.
Eén iemand vergeleek het met een vriend, waar je lang geen contact mee hebt gehad, waardoor de drempel alleen maar steeds hoger wordt. Maar zodra je elkaar ziet, pak je de draad gewoon weer op.

Weggaan bij een club waar je zo’n 25 jaar hebt gespeeld, ongeveer 15 jaar het leerlingorkest hebt gedirigeerd en jarenlang bij de organisatie hebt geholpen, is al een ding. Helemaal als je dat doet omdat je zelf door een dal bent gegaan. En ook nog eens in een periode waarin mensen elkaar heel weinig kunnen opzoeken (corona). Dan voelt afscheid nemen als een nachtkaars die uitgaat. Je bent zelf niet in staat om aan te geven wat je denkt en voelt en de andere partij moet dan ook maar gokken. Ik zal er niet teveel woorden aan vuilmaken.

Het gaat me erom dat voor mij de tijd blijft stilstaan in zo’n moment, terwijl iedereen verder gewoon doorgaat. Ik herinner me dat ook nog van toen mijn vader overleed. Ik stond toen op het schoolplein, mijn dochters naar school gebracht, en ik dacht echt dat iedereen aan mij kon zien dat er iets aan de hand was. Het voelde alsof ik stilstond en de rest om mijn heen door bewoog. Heel vreemde sensatie. Maar misschien ook wel herkenbaar… Afscheid nemen van iemand of afscheid nemen van een club; als je eraan gehecht bent geraakt, is beide een rouwproces.

Zaterdag verwonderde ik mij erover hoe anders iedereen in de situatie stond. Voor mij was het een groot ding. Voor de meeste mensen daar was dat helemaal niet zo. Ze zagen mij of ze zagen mij niet, maar niemand ervoer hetzelfde als ik. Dat kan heel eenzaam voelen, maar ook verhelderend zijn. De tijd was dóórgegaan. Nu ik nog…

Muziek blijft dan toch een sterk middel om je over zo’n moment heen te tillen. Ik zat daar in de zaal met mijn emoties hoog. Toch bleef ik rustig. En ik merkte op een gegeven moment dat ik niet meer bezig was met hoe ik daar was gekomen, maar met wat er op het podium gebeurde. Het verhaal, de muziek, ze namen me mee. En ik ging lichter naar huis.

Nu het een paar dagen verder is, voel ik de emoties weer opspelen. Ik weet even niet heel goed of ik ze zal toelaten, of dat ik zal kiezen om er een streep onder te zetten. Zal ik besluiten om dat hele verhaal nu dan toch achter mij te laten? Wil ik dat? Want ook dat leerde ik in mijn coachingstraject: bedenken of je iets wel wilt loslaten. En dan was een slachtofferrol hetgeen dat je beter niet kon kiezen. Want dat deed je, als je bleef hangen in je emoties.

Opschrijven helpt, dat heb ik al wel eens eerder gezegd. Zo ook nu. IS het één wel het tegenovergestelde van het ander? Komt het één niet juist logisch voort uit het ander? Als je jouw emoties aankijkt, kun je vervolgens besluiten om ze achter je te laten. Dan kom je verder en hoef je niet meer die slachtofferrol aan te nemen.  

Eigenlijk deed ik dat dus door naar dat concert te gaan: ik heb echt alle emoties door mij heen voelen gaan, heb het zelfs naar sommige mensen ook zo uitgesproken. Maar ik zat wel in de zaal en ik kon genieten van het concert. De emoties lagen achter mij. Nu zorgen dat ze daar blijven en dat ik ze niet steeds weer ophaal. Dat is de nieuwe uitdaging. En eerlijk? Makkelijker gezegd dan gedaan…

Afbeelding: Windows; acryl op canvas, 80 x 100 cm. Omdat omgaan met je emoties soms is als door een raam bij jezelf naar binnen kijken. Dit schilderij is er weer eentje in de categorie intuïtief schilderen. Het ontstond. En het is er nog.