Grenzen

Ik heb iets met taal, met woorden. Zo kan me bijvoorbeeld opeens de tegenstrijdige dubbele betekenis van een woord opvallen. Grenzen, dit keer. Als het gaat om landsgrenzen, zou ik het liefst zien dat die er niet waren. Gewoon iedereen hetzelfde. Utopisch en onpraktisch misschien, maar het gaat om de gedachte.
Zodra het gaat om mijn eigen grenzen, leer ik steeds meer hoe belangrijk het is om die juist wél aan te geven. Of beter nog: om zelf in de gaten te houden dat ik er niet overheen ga.

Dat is het lastigste bij leuke dingen, je grenzen bewaken. Als iets leuk is, zeg je snel ‘ja’. De ervaring leert echter dat ook leuke dingen ‘teveel’ kunnen zijn. Dat je van leuke dingen meer geniet, wanneer je ze niet allemaal tegelijk op je bord legt.

Ik merkte het afgelopen week weer: ik ging twee dagen voorlezen op twee verschillende scholen. In het kader van de Nationale Voorleesdagen. Hartstikke leuk. Toch was ik, nadat ik ook nog twee dagen op mijn eigen school had gewerkt, er behoorlijk moe van. Niet zozeer van het voorlezen zelf, maar vooral van alle prikkels die het met zich had meegebracht.

Op één school kwam ik in 8 groepen achter elkaar. Het was een school waar ik me altijd al erg welkom heb gevoeld en zo nu ook. Later omschreef een juf het daar als een ‘voorleesmarathon’ en toen besefte ik eigenlijk pas wat er was gebeurd. Hoe verder op de dag, hoe meer groepen ik had gehad en hoe minder ik wist of ik deze of gene vraag nou al gesteld had aan die kinderen of niet…
Niks erg, ik was heel blij met de positieve reacties en de leuke uitspraken van de kinderen.

Wie weet er nog meer vogels met zwemvliezen te noemen? “Een kikker!” Haha, ja, die heeft wel zwemvliezen, maar is het een vogel?? 😉

De dag erna was ik op een andere school en ook dat was leuk, met de kinderen. Toch kon ik minder genieten. Ik zat nog in de bubbel van de dag ervoor, vermoed ik.
Nou kun je zeggen, die sluit je toch gewoon af dan? Maar voor mij werkt dat dus niet zo.
Het is ook precies de reden dat ik een aantal jaar geleden ervoor koos om nog maar op één school te gaan werken als vakleerkracht muziek.

Elke school is een eigen cultuur, heeft een eigen sfeer, een eigen populatie. Op elke school lopen heel veel kinderen met hun kinder-problemen, hun kinder-energie. En vergeet de leerkrachten niet. Als je hoogsensitief bent, zoals ik, dan pik je dat op. Ook niks erg, als je je daarvan bewust bent en er bewust mee kunt omgaan. Mijzelf de tijd gunnen om ervan bij te komen. Om weer op te laden. Dat heb ik wel geleerd.

Toch trap ik er nog in hoor. Dan zijn het de Nationale Voorleesdagen, komt de Kindermuziekweek eraan, of de Kinderboekenweek, en hop, ik zet weer veel activiteiten in mijn agenda. Om mijn boeken te promoten op die momenten dat er extra aandacht voor kan zijn. Aan het eind van zo’n week vraag ik me dan wel eens af: wat heb ik nu weer gedaan??

Afgelopen weekend had ik niets in de agenda staan en kon ik erg rustig aan doen. Dat was genoeg, weet ik nu. Conclusie: het kán wel, zolang er maar wat dagen rust tegenover staan ook.

Ik had de scholen waar ik was geweest, beloofd om met de zelf getekende paradijsvogels van de kinderen, filmpjes te maken, waar dan het liedje Paradijsvogelplein onder zou staan. Vroeger zou ik daar dezelfde avond nog aan zijn begonnen, want: als ik iets beloof moet ik dat ook direct doen!
Nou nee, dat hoeft dus echt niet. Iedereen heeft er begrip voor dat je tijd nodig hebt om überhaupt die filmpjes te maken. En als je die tijd ook néémt, dan worden de filmpjes leuker en is iedereen blij.

Nu ik zelf veel bewuster ben van mijn eigen grenzen, heb ik de neiging om mijn ervaringen te projecteren op anderen. Zie ik iemand enorm veel verschillende taken op zich nemen en nergens rust pakken, dan gaan bij mij de alarmbellen af. Vooral als het iemand dichtbij is en ik de dingen zie gebeuren, waardoor ik zelf destijds onderuit ben gegaan… Dat is wel een interessant fenomeen, dat projecteren. Want wie zegt dat een ander net zo in elkaar zit als ik? Nou, niemand, want dat IS ook helemaal niet zo. Het is wel lastig toekijken…

Mag ik dan helemaal niet aangeven hoe ik het zie? Natuurlijk wel, maar dan vooral sprekend uit mijn eigen ervaring. Ik snap nu ook opeens waarom de coaches die ik tot nu toe heb gesproken, eigenlijk allemaal vaak deelden uit hun eigen ervaring. Omdat je dan een ander niet iets oplegt, maar vertelt hoe het jou ging en de ander zichzelf daar al dan niet in kan herkennen.
Ik schreef in een van mijn eerste blogs dat ik vooral niet wilde gaan ‘vertellen hoe het allemaal moet’. Dat hoort daar dus ook bij. Geen belerende teksten. Wel ervaringen delen. Wie daar (delen van) zichzelf in herkent, kan er hopelijk ook iets mee.

Grenzen. Tussen landen zijn ze praktisch, maar onhandig als het betekent dat mensen uit het ene land dan het gevoel krijgen dat ze beter zijn dan de andere. Als het betekent dat er mensen worden buitengesloten.
Persoonlijke grenzen zijn niet met een slagboom zichtbaar te maken. Al zit ik mijzelf nu dus meteen zo’n slagboom te visualiseren: tot hier en niet verder. Misschien kan dat een hulpmiddeltje zijn in de toekomst…

Bewust van je eigen grenzen en bewust van het feit dat een ander ook grenzen heeft. Ik denk dat ik die boodschap wel wil meegeven.

Afbeelding: Wild and Free, acryl op canvas, 80 x 80 cm. Gekozen vanwege de titel: vrijheid komt als je grenzen verlegt en tegelijk blijft waken voor te grote overschrijding….