Kinderen en muziek

De Kindermuziekweek kwam er weer aan. Ik was er inmiddels achter dat het thema ‘Feest!’ zou zijn. De online methode 123Zing had hun feestlied al klaargezet. Leuk!
Ik vind Kindermuziekweek altijd dé gelegenheid om eens iets anders dan anders te doen in mijn muzieklessen op school. Zo gaf ik een keer zelf een concertje en heb ik mijn man op bezoek gehad met de hele families klarinet en saxofoon (hij heeft een reparatie-atelier voor blaasinstrumenten).
Deze keer had ik Mieke Honingh (altvioliste Metropole Orkest en oma van één van onze leerlingen) uitgenodigd om over haar instrument en werk te komen vertellen. Toen ik haar vorig jaar ergens in april sprak, hadden we het er al over gehad: de Kindermuziekweek zou een prachtige aanleiding zijn om eens in de school te komen. Ze nam haar vriendin mee, die harpiste is.
Van tevoren hebben we gezocht naar leuke ingangen voor die speciale lessen. Aangezien er tot nu toe ieder jaar een speciaal Kindermuziekweeklied was geschreven, heb ik het internet daarnaar afgespeurd. Maar ik vond het niet…

Omdat ik dat niet begreep, heb ik via Instagram contact gezocht met de organisatie Kindermuziekweek. Als antwoord kwam toen: “Helaas is de landelijke aansturing van de Kindermuziekweek gestopt en wordt je berichtje niet meer gelezen. De Kindermuziekweek blijft lokaal wel plaatsvinden. De data voor de komende jaren kun je vinden op kindermuziekweek.nl”
Nou, dat was een teleurstelling! Blijkbaar heb ik iets gemist in de aankondiging hiervan, of eigenlijk de afkondiging… Wat als zo’n mooi initiatief was begonnen, is als een nachtkaars uitgegaan. Want hoe blijven mensen alert op deze Kindermuziekweek als die geen landelijke promotie meer krijgt!

Kinderen en muziek zijn een magische combinatie. Als vakleerkracht zie ik dat wekelijks op de school waar ik werk. En ik besef me, dat een vakleerkracht op een basisschool – alweer – een uitstervend ras is. Ik ga straks met pensioen en voor mij komt er geen nieuwe, om maar even te noemen. Gelukkig vindt de school het wel belangrijk om muzieklessen te blijven geven en gaan de groepsleerkrachten zich hiervoor inzetten.
Toch gaan de kinderen iets missen. En dan bedoel ik niet mij als persoon, maar de aandacht voor het vak muziek. Die vanuit een vakleerkracht toch echt anders is. Completer. Muziek is een verrijking voor het (basis)onderwijs. Op zoveel gebieden, dat je daar wel n boek over zou kunnen schrijven (toch, Jeroen Schipper?)

Kijk nou naar wat er deze week gebeurde:
Er kwamen een violiste en een harpiste in de school. Die brachten instrumenten mee, die veel van de kinderen nog nooit in het echt hadden gezien. Een greep uit wat ik heb geobserveerd tijdens die lessen:

Kleine kleuters met grote ogen. Met glinsterende ogen ook, op het moment dat ze zelf de viool mochten vasthouden en erop spelen. “De viool is het lievelingsinstrument van mijn moeder!” riep er eentje. En ze buitelden zo ongeveer over elkaar heen om maar aan de beurt te komen.
Een groep 3 die doodstil werd door de harp die klonk bij binnenkomst. De viool die ging meespelen, bezorgde mij zelf ook kippenvel. De stuiterballen in die groep die helemaal verdwenen in het geluid wat ze zelf produceerden op viool of harp. De uitdrukkingen op de gezichtjes, van verbazing, van concentratie, van blijdschap, van trots.
De grote bink in groep 4, die naast zijn klasgenootjes net zo trots stond te glimmen als zij, als er muziek uit de viool kwam. Toen hij zelf aan de beurt was, lichtte het hele lokaal op door zijn uitstraling.
Groep 5 die over de vloer zwom als vissen in de zee toen de dames zeiden dat ze “watermuziek” gingen spelen. Geheel geïmproviseerd, dat was het leuke aan deze twee musici.
Het meisje in groep 6, dat allemaal interessante emoties aangaf aan de musici om bij te improviseren. Maar wat, toen zij zelf aan de beurt was om te proberen, eerst zei dat ze niet wilde. Met een beetje aandrang ging ze toch en hoe mooi was de uitdrukking op haar gezicht toen ze op de viool speelde!
De geïnteresseerde vraag van een jongen uit groep 7: “Waar is uw passie voor de harp begonnen?” Zijn broer had eerder bij een vraag over ‘wat voel je bij deze muziek?’ geantwoord: “hier word ik zo blij van!” Uit de grond van zijn hart, met grote glimlach en glinsterogen.
De giechelende pubers uit groep 8 die toch echt wel allemaal zowel harp als viool wilden proberen. Ook daar de betovering op het moment dat ze zelf klank uit een instrument kregen.
En niet te vergeten: twee beroepsmusici die zichtbaar genoten van de pure reacties van de kinderen.

Deze observaties behoeven geen toelichting, toch? DAT is wat muziek met kinderen doet. Het opent deuren, die anders gesloten blijven. Het geeft kinderen een kans om bij zichzelf te ontdekken dat ze meer kunnen dan gedacht. Het doorbreekt. Het maakt nieuwsgierig. Het inspireert. Het emotioneert.

Kun je je nu indenken dat ik het echt, echt, écht erg vind dat de Kindermuziekweek geen landelijk evenement meer is? Het zal vast weer een financiële reden hebben. Zo jammer. Iets met prioriteiten. Ik was juist zo blij dat er naast de Kinderboekenweek, ook deze aandacht voor muziek was. Het zegt iets over de maatschappij, dat dit nu weer moet verdwijnen. Kunnen we dat tij niet keren met z’n allen?

Gelukkig zijn er nog steeds veel mensen die muziek met en voor kinderen wél een warm hart toedragen en op hen heb ik mijn hoop gevestigd. Ik zal er sowieso altijd een lans voor blijven breken, werkzaam in het onderwijs of niet. Wil jij zelf zien wat muziek met kinderen kan doen? Doe eens een eenvoudig lesje, of nodig eens een muzikant, muzikanten, musicus of musici uit. Die zijn vaak dichterbij dan je denkt. En dan ben ik benieuwd naar jouw observaties…

Afbeelding: tekening die ik vorig jaar maakte bij het Kindermuziekweeklied van Droompiloot: Ik ben het allemaal. Niet wetend dat dit het laatste lied voor de Kindermuziekweek zou zijn… Waarschuwing: het gaat niet makkelijk weer uit je hoofd!  – Ik ben een tullep in een groot groen grasveld… –  😉