Walvis

Als het schrijven van je blog het midden begint te houden tussen een verplichting en iets wat je graag wil, wat doe je dan? Dan schrijf je daarover. Want heel vaak is opschrijven wat mij bezighoudt, voor mij dé manier om uit te vinden waar ik sta.

‘Moeten’ eruit, ‘gunnen’ erin. Dat is wel de grootste les die ik leerde bij de coach bij wie ik de afgelopen maanden een aantal keer ben geweest. Ik moet dus niet mijn blog schrijven, ik gun mijzelf de vrijheid om dat alleen te doen als het goed voelt. Vandaar dus ook af en toe een pauze, zoals vorige week, vlak na Pasen. Ik vind het wel een uitdaging om dan toch iets te plaatsen waarmee ik mijn publiek scherp kan houden.

Mijn laatste blogs gaat het telkens wel ergens over hoe ik bezig ben met mijn vervroegd pensioen. Nou wil ik niet in herhaling vallen, maar het is voor mij gewoon een erg actueel onderwerp. Laat ik jullie eens meenemen in hoe het ging toen ik op school aan de kinderen de mededeling deed. Afgelopen donderdag en vrijdag deed ik dat in de muzieklessen.

De kleuters waren vooral nieuwsgierig hoe oud ik dan was. Een meisje zei: “mijn oma is ook op pensioen”, met andere woorden: zij wist er alles van! haha!
Groep 5 riep: NEEEE!! En vroeg of we al een nieuwe muziekjuf hadden. Ze vonden het maar raar toen ik vertelde dat hun eigen juf vanaf volgend jaar de muziekles ging geven. Ik heb er maar bij verteld dat ik de juffen goed zal leren hoe 123Zing werkt 😉
Groep 6/7 vond het ook gek. Wat ik dan ging doen? En of ik mijn nieuwe boeken dan wel op school kwam brengen. De tweeling opperde: maar ongeveer de helft van wat hier in het lokaal staat is van jouzelf, hoe gaat dat dan? Ik heb ze verzekerd dat ik dat goed zal uitzoeken en dat er heus nog een hoop op school blijft.
In groep 8 zei een meisje: ik weet wel waarom je juist na dit jaar met pensioen gaat: wij zijn natuurlijk de leukste klas ever en gaan dan ook weg! Uiteraard heb ik dat volmondig beaamd 😉
Er waren kinderen die dachten dat ik op Emiclaer (winkelcentrum in Kattenbroek, Amersfoort) werkte. “Bij de bibliotheek!” Huh? “Ja, daar zat jij toch met je boek!” Ohhh! Haha, dat was bij boekhandel Riemer! Nou, ik kom daar ongetwijfeld weer n keer n boek presenteren als ik iets nieuws heb!
Met sommige kinderen heb ik een bijzondere band en die zag ik bij mijn mededeling stil worden of van kleur verschieten.. bijna tranen ook.. Ik heb gezegd dat ik gelukkig nog tot de zomer op school ben en we nog heel veel lol kunnen maken met elkaar!

Het hoge woord is nu dus ook daar eruit. Scheelt oppassen in gesprekken.
Uiteindelijk ga ik pas geloven dat het helemaal echt is, als ik straks na de zomervakantie niet meer hoef op te starten op school. Dat was mijn cue ook geweest: dat opstarten ging me steeds moeilijker af. Tot paniek aan toe, dit jaar. Iets wat ik niet meer wil en dus… GUN ik mijzelf de rust van mijn pensioen.
Niet dat ik stil ga zitten. Er is zoveel waar ik me nog mee wil bezighouden! Het is oppassen dat ik niet bij alles denk: oh, dat ga ik straks doen, als ik met pensioen ga! Want ook dan hebben de dagen toch echt niet meer dan 24 uur en zitten er nog steeds gewoon 7 dagen in een week…

Ander onderwerp.
Afgelopen weekend was ik in de bibliotheek in het Eemhuis in Amersfoort. Ik deed mee aan Kunstpalet033, een groots georganiseerd kunstevenement hier in de regio. Op wel 60 plekken hadden zo’n 200 kunstenaars hun werk tentoongesteld. Er was een (fiets)route en ik heb dus ook, vooral op zondag, veel mensen gezien met het routekaartje in de hand.

Omdat ik mocht exposeren in de bibliotheek, uitgerekend pal naast de kinder/jeugdboeken, had ik ook mijn Paradijsvogelplein meegenomen.
Het was grappig om bij het uitleggen hoe ik schilder en hoe ik mijn boek had gemaakt, te merken dat intuïtief werken de overeenkomst was. Ik hoorde mijzelf zeggen: “die gouden lijn? Als je me nu vraagt, weet ik echt niet meer hoe die erop gekomen is; dat ontstaat gewoon!” En toen de meneer, die het erover had, weg was, bedacht ik: oeps, hoe verantwoord was dat antwoord?
Maar ach, bestaat dat dan, een verantwoord antwoord? Ik werk toch immers zoals ik werk? Het is niet meer of minder dan dat. En ik weet dat uit de meest intuïtieve momenten, de meest aansprekende schilderijen zijn ontstaan.

Ik kan kleuren kiezen, willekeurig op het doek zetten, kijken wat ik erin zie, en daarop voortborduren. Soms maak ik een achtergrond en heb ik van tevoren geen idee wat ik erop wil hebben. Laatst trok ik daarom een krachtdierenkaart en daardoor staat er nu een walvis op dat doek.
Op Insta schreef ik al iets over de betekenis van die walvis. Zo mooi zoals dat werkt: ik trok een kaart en heb eerst een tijdje naar dat dier zitten staren. Een walvis?? Waarom?? Hoe dan??
Bij de kaartenset die ik heb, hoort een boekje met toelichting. En heus, ik ben echt niet iemand die dat allemaal letterlijk neemt. Maar ik lees en wat bij mij past op zo’n moment, dat resoneert als vanzelf.

De tekst die het meest is blijven hangen van die keer, begint zo: “Walvis lijkt sprekend op een zwemmende bibliotheek. Walvis draagt de geschiedenis van Moeder Aarde met zich mee”. Verderop werd gesproken over de melodie zingen, die harmoniseert met het lied van andere schepselen. Over uniekheid en het vinden van je oorsprong. Eerlijk? Ik werd er emotioneel van. Hoe zo’n kaart dan toch bij mij past, op zo’n moment. En hoe ik toch ook weer een zetje kreeg door dit te lezen. Ik mág de melodie zingen. Ik héb veel kennis in huis. Ik bén uniek.
Die walvis stond in no time op het doek. Nog een klein laagje eroverheen om wat diepte te creëren en het schilderij was af. Het hangt voorlopig boven mijn bed.

Zou ik nou zeggen: dat ga ik vaker doen, zo’n dierenkaart trekken en dan schilderen, dan wordt het een soort trucje. Dat gaan we dus niet doen. Tenminste, niet elke keer weer. Maar op het moment dat het goed voelt, dan pak ik die kaartenset er wel bij. Net als ik blijf schrijven op de momenten dat het goed voelt om dat te doen.

Tot de volgende!

Afbeelding: ja, die walvis, natuurlijk! Acryl op canvas, 60 x 80 cm.