Branden

Hoe kun je nou in godesnaam een goed beeld vormen, in deze tijd waarin je overal maar delen van de waarheid krijgt? Hoe kun je voor iemand kiezen, terwijl diegene zich anders voordoet dan die werkelijk is? Hoe kun je vasthouden aan wat jij voelt, als de één nog luider dan de ander zijn mening verkondigt?  Meningen die gebaseerd zijn op wat er naar buiten komt, maar niet op wat er écht speelt?
Ik heb werkelijk geen idee wat er nou precies gaande is, in de politiek. Ik waag me er dus ook niet aan om daar een mening over naar buiten te brengen. Wil ik ook helemaal niet. Ik houd me er op het moment liever verre van.

Ik weet wel wat ik zelf voel en wat ik zelf belangrijk vind. En ik probeer om daar voor te blijven staan, kome wat komt.

Ik kan het wel bedenken, hoor, wat de politiek inhoudt: Machtsspelletjes. De waarheid naar eigen hand zetten. Spelen met woorden, zodat iedereen je gaat geloven. AI helpt vast een handje. Want wat AI maakt, is ook door de mens ingegeven. Techniek combineert alles wat de mens ooit heeft opgeslagen. En nu zijn we daar bang voor?
Dan zijn we bang voor onszelf.

En dat is denk ik de hele kern. We zijn bang voor onszelf. Dus geven we liever een stuk techniek de schuld. We roepen dat het allemaal nep is. Maar wat is dan echt?

Voor mij is echt, dat wat ik voel. Dat wat ik zie.
Ik kan niet in het hoofd van een ander kijken. Wil ik ook helemaal niet. In mijn eigen hoofd zit genoeg…
Soms voel ik mij erg alleen met mijn gedachten. Met hoe ik wil zijn. Ik vind het moeilijk om mensen om mij heen te hebben, die overal direct hun ongezouten mening over geven.

Ik denk steeds aan wat ik las bij Merlijn Twaalfhoven. Over het luisteren naar elkaars verhalen. Zonder oordeel, zonder oplossingen verzinnen. Alleen luisteren. Pas dan komt er begrip. Pas dan kun je door één deur met diegene die je eerder liever meed. Pas dan kun je sámen met degene waar je eerder niet aan moest denken om mee te werken. Mee te wonen. Mee te delen. 

Intens blogje dit, ik merk het, maar het is wat het is. Het is wat ik voel, op het moment.
Tussen alle zoetsappige reclames en kerstfilms door. Oh ja hoor, die kijk ik ook wel. Ter ontspanning. Totdat de nepheid er zo vanaf druipt, dat ik er weer eentje uitzet. Maar ik kan films aanzetten, omdat ik de taal fijn vind om te horen (lekkere Britse accenten, bijvoorbeeld). Of omdat het zich afspeelt in een adembenemende omgeving. Dan kan ik dromen van een vakantie daar.

Het is wat ik voel, tussen alle terugblikken, die je altijd tegenkomt, einde van een jaar. Ik blik ook wel terug, maar kijk liever vooruit. Naar de tijd die ik straks zelf mag indelen, als ik met pensioen ga, bijvoorbeeld.
Zowel terugblikken als vooruitkijken heeft zo zijn risico’s. Ga ik terug in de tijd, dan komt er van alles boven, wat me nu niet meer past. Wat geweest is, is geweest. Ik leef nu en niet toen.
Kijk ik vooruit, dan kan mijn HB brein met me op de loop gaan. Liefst 20 stappen vooruit, terwijl ik de eerste stap nog moet zetten. Dat levert me vaak beren op, die uiteindelijk helemaal niet op de weg blijken te zitten…

Doordat ik me bezighoud met hoe ik in het leven wil staan, hoe ik van binnen écht ben, lijkt het alsof ik – met name online – steeds meer mensen tegenkom die dat ook doen. Er lijkt een beweging te zijn, die zachter is dan de harde maatschappij om ons heen.
En toch, toch lijken die mensen ook ver weg. Ik kom ze (nog) niet live tegen.  Ik vind het misschien ook wel spannend om ze live op te zoeken. Want dat kan wel. Er zijn genoeg bijeenkomsten, activiteiten, concerten, waarbij dat kan.
Maar misschien is het ook wel een beetje eng. Om mijzelf echt te laten zien. Om me niet meer te verstoppen in de kudde.

Ik ben ook eerlijk gezegd best een beetje huiverig voor die beweging. In hoeverre blijft die zuiver? Gaat die niet ook een mening verkondigen, tegen alle bestaande meningen in?

Merlijn is van De Tegentijd: Een beweging voor creatief verzet tegen het kortetermijndenken. En dat geeft bij mij een error. Ik snap dat je in beweging moet komen om verandering te krijgen. Ik houd ervan om dat op een creatieve manier te doen. Maar zodra het iets wordt “om je bij aan te sluiten”, krijg ik een beetje de kriebels. Toch trekt het me wel. Mensen die gewoon eerlijk zeggen dat het idealistisch is, waar ze voor staan. En tegelijkertijd praktisch invulling geven aan die idealen.

Wat is dan mijn huivering om me hierbij aan te sluiten? Ik denk precies dat, dat aansluiten. Dat is wat politieke partijen, geloofsinstellingen etc. ook willen. Dat je je aansluit bij hun idealen.
Ik heb te vaak te grote delen van mijzelf ingeleverd, om maar ergens bij te horen.

Tot het moment dat ik niet hoef in te leveren op wie ik van binnen ben, sluit ik me voorlopig alleen aan bij mijzelf. Bij mij van binnen brandt een vuurtje. Een VUUR. Meerdere vlammen geven een nog groter vuur, zou je zeggen. Volgens mij werkt dat ook als ieder voor zich het eigen vuur brandend houdt. Dan vinden die vlammen elkaar als vanzelf.

Dat is wat ik wil. Mensen vinden bij wie ik me thuis voel. Niet zoeken. Tegenkomen. Door te herkennen wie en wat er op mijn pad komt. Niet stilzitten, maar gáán, met open hart en ogen. Verbinden, maar ook los durven laten. Elkaars vlam voeden. En verder wandelen. Als meer mensen dat doen, dan staat de wereld niet in brand, maar straalt de aarde één groot licht uit. De zon mag wel oppassen….

Afbeelding: Fire. Een schilderij dat (nog) niet in de webwinkel staat, maar wel precies bij deze blog past. Heb je belangstelling, leg even contact, dan zoek ik het voor je op. Afmetingen: 50 x 70 cm.