Nieuwe fase

Komende weken zijn mijn laatste als vaste vakleerkracht muziek. Daarna begint de zomervakantie en voor mij mijn vervroegd pensioen. Ik kijk ernaar uit.
Ik heb altijd met plezier lesgegeven aan de kinderen. Mijn vak vormgegeven in een landelijke schoolcultuur waar steeds minder ruimte is voor creativiteit. Uitzonderingen daargelaten. Petje af voor organisaties als Méér Muziek in de Klas en de gedreven mensen achter methodes als 123ZING. Om toch maar steeds weer het belang van muziek te blijven benadrukken. Ik hoef hier niet ook nog eens uit te leggen wat muziek voor kinderen kan betekenen.
Ik sprak een ouder van school, die dat belang gelukkig goed inziet. Ik kon haar vertellen dat ik in mijn overdracht naar mijn collega’s die insteek ook had gekozen: muziek als bindende factor. Als VERbindende factor. Tussen alle vakken en alle kinderen. Muziek is misschien wel de leukste manier om een goede ontwikkeling te stimuleren, was onze conclusie.

In de laatste Pyramide (Gehrels muziekeducatie) stond een artikel met de titel: “Investeer in taalontwikkelingsgoud”. Dat maakte dat ik mijn collega’s meegaf: als je dit artikel hebt gelezen, dan wil je allemaal een liedlijst (op 123ZING), om elke dag met je klas te kunnen zingen!
Helaas is dat artikel alleen beschikbaar voor leden, maar als je echt geïnteresseerd bent, stuur gerust een berichtje, dan mag je het uit mijn Pyramide lezen.

Het was in het nieuws: nu gaat alweer het schoolsysteem op de schop. De ‘liefdevolle oproep’ van Erik Scherder, om het dan nu ‘in één keer goed’ te doen, circuleert op de socials. Ik begrijp dat wel. Ik begrijp hem ook. Ik zou dat ook wel willen. En ja, je moet natuurlijk zwart vragen om grijs te krijgen…

Maar ik heb het er een beetje mee gehad. Elke keer weer denkt iemand het wiel uit te vinden. Elke keer weer worden de mensen ‘in het veld’ opgedragen om regels toe te passen die zijn bedacht door mensen uit de politiek. Ik vind daar van alles van, maar ik ga me er niet druk over maken.

Bij mij is het nu tijd om vanuit een rustige basis eens te zien wat ik nog met al mijn andere talenten kan. Mijn schilderen, tekenen, schrijven. Oh nee, ik laat muziek zeker niet los. Maar ook daar heb ik andere plannen mee. Eens goed  uitzoeken hoe ik mijn pianocomposities op een zinvolle manier de wereld in kan krijgen, bijvoorbeeld. En de arrangementen op mijn computer misschien eens naar een paar muziekuitgevers sturen.

Maar dus ook actie ondernemen om mijn Paradijsvogelplein in het hele land écht in alle boekwinkels te krijgen. En schrijven aan mijn nieuwe uitdaging: een verhalenboek met ‘De mol met de roze bril’ in de hoofdrol.

En ondertussen schilder ik nieuwe matroesjka’s, omdat dat rustgevend is en ze ook nog fijn verkopen als ik op een markt sta. Schilderen op doek komt ook wel weer, maar niet meer in zo’n grote productie als een aantal jaar geleden. Dat voelde toen als een soort inhaalslag. Nu sta ik vooral voor mijn ezel als ik daar echt de behoefte aan heb. Als ik iets kwijt wil wat niet in woorden of muziek past. Dan kies ik kleuren en laat ik mijn gevoel leidend zijn in wat er op het doek komt. Fijn vooruitzicht dat ik dat dan ongestoord door werkverplichtingen kan gaan doen.

Dat pianoboek wil ik in een concert gieten. Een concert met opbrengst voor Het Vergeten Kind. Omdat die stichting daar gevoelsmatig het beste bij past. En ik droom… van strijkers erbij, en dat er goede opnames komen, zodat het nog verder verspreid kan worden. Wie weet wordt het komend jaar tijd om dat eens aan te kaarten bij een muziekschool of orkest. Ideeën genoeg, netwerk eigenlijk ook wel…

Mijn prentenboek, mijn Paradijsvogelplein, heeft een boodschap die ik verder wil verspreiden. Zoals ik laatst op mijn socials zei: ik droom van een Paradijsvogelplein wereldwijd. Waar iedereen veilig is. En ook nog: als je zo denkt, bestaan er geen vluchtelingen. Dan is de hele wereld je thuis. Utopisch? Ja, denk het wel. Maar als we geen positieve gedachten de wereld in sturen, wordt het nooit wat. Dat zal ook vast de gedachte geweest zijn van professor Scherder…

Ik hoop dat ik komende september een keer naar Gent kan gaan. Daar is namelijk een straat die écht Paradijsvogelplein heet! Ik had het op Google Maps ingetypt, om te zien of er überhaupt ergens zo’n naam in het echt zou bestaan. Nou, niet in Nederland dus. Maar wel in Gent!
Via via kwam ik op de facebookpagina terecht van een buurthuis aldaar. Toen ik daar wat beter naar keek, leek het erg op wat hier in Amersfoort bij De Witte Vlinder gebeurt: vele culturen vinden daar een plek waar ze samen kunnen zijn. Samen kunnen eten, samen kunnen spelen, samen… vul maar in. Wat zou ik mijn boek dáár graag een keer voorlezen!
Gelukkig heb ik al contact met hen en gaan ze me op de hoogte houden van wanneer de beste gelegenheid daarvoor zou zijn. Schijnt dat ze in september hun jaarfeest vieren. En dan weet ik het wel: dat wordt een stedentripje! Ben al wel eens in Gent geweest en dat was zeker geen straf 😉 Zodra ik daar ben, ga ik met boek en straatnaambord op de foto, uiteraard!

Ik zei het eerder: ik ga wat anders om met mijn blogs dan voorheen. Dat jaar wat ik als uitdaging had aangenomen, heb ik ruimschoots gehaald.
Op het moment voelt het alsof ik diep moet zoeken naar goede onderwerpen. Er komen tegelijkertijd zoveel ‘stokpaardjes’ langs, dat ik bang ben dat ik in herhaling ga vallen. Of dat ik dezelfde dingen ga vertellen die al door zovelen worden beschreven. De blogs zullen komen als ik voel dat ik iets te melden heb. Dat kan wekelijks zijn, maar er kunnen ook zomaar een aantal weken tussen zitten. Blijf het volgen, dan blijf je op de hoogte.

Ondertussen heb ik veel zin in de nieuwe fase die eraan zit te komen. Ga niet roepen: “geniet ervan!” want wie heeft opgelet, weet dat ik dat een onmogelijke opdracht vind. Je geniet niet op commando. Maar ik voorzie wel veel genieten in de jaren die nog gaan komen….

Afbeelding: Spaanse danseres, acryl op doek, 60 x 80 cm. Hangt nu nog in mijn lokaal op school, maar ze is me zo dierbaar, dat ze straks mee naar huis komt. Wie weet verkoop ik haar ooit, maar dan wil ik wel zeker weten dat ze op een fijne plek terechtkomt.