Vooruitdenken

In het  mapje waarin ik al deze blogs bewaar, heb ik ze genummerd. Zo weet ik dat ik nu aan de 52^e begonnen ben. En dus het jaar heb volgemaakt!
De 52^e blog met een werkwoord als titel. Kleine extra uitdaging die ik mezelf had gegeven.
Ik wilde eens zien of dat ging lukken en het is te zeggen: de ene keer ging dat makkelijker dan de andere, maar als ik eenmaal schreef, dan ging het als vanzelf.

Ik was persoonlijk, ik was filosofisch, ik was beschouwend. Ik schreef over wat er op mijn pad kwam of wat me boeide. Soms kwam het helemaal uit mijn eigen koker, soms zocht ik informatie erbij. In elk geval heb ik geprobeerd om nooit belerend te worden. Ik heb daar zelf een hekel aan, als mensen schrijven “hoe het allemaal moet”, dus dat wilde ik zeker weten niet doen.

Ik zit nu een beetje te dubben of ik op deze zelfde manier wil doorgaan of niet. Soms voelde het wel even als ‘moeten’, zo op maandagavond. Aan de andere kant heeft het mij ook geholpen om wat er allemaal in mijn hoofd kwam, enigszins te ordenen. Dus wat dat betreft… dat hoofd van mij houdt voorlopig nog niet op…

Zitten mensen wel te wachten op mijn verhalen? Vroeg ik me meermaals af. Als ik terug hoor dat een verhaal herkenbaar was, dat het zo lekker las, of waarom het er een enkele keer niet om 7 uur ’s morgens op stond (!), dan denk ik dat het toch wel goed ontvangen is.

Waarom ging ik ook weer bloggen?
Volgens experts is dat nodig, om het bezoekersaantal van je website te verhogen. Ik ben niet van de statistieken, dus of het echt veel zoden aan de dijk heeft gezet, wat dat betreft, dat weet ik niet. Abonnees heb ik niet veel en dat is ook niet erg. Ik plaats ook steeds de linkjes op mijn socials en ik weet dat via daar veel mensen het lezen. Prima.

Volgens experts moest je dan ook bloggen over jouw expertise. Tja, ook in mijn allereerste verhaal – Bloggen – vond ik dat al lastig omschrijven. Wie mijn blogs heeft gevolgd, heeft gezien dat het alle kanten op kon: muziek, lesgeven, hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit, kinderboeken… Dat was dus meteen een kijkje in mijn hoofd: dat heeft nogal wat laatjes…

Van het ene onderwerp kan ik ook via de kleinste bruggetjes overgaan naar het ander. Zo werkt mijn hoofd in gesprekken, vergaderingen, lessen ook. Niet altijd goed te volgen voor de buitenwereld, maar wel erg leuk om te herkennen in anderen. In mijn projectgroep, bijvoorbeeld, met meiden uit groep 8. Daar zitten ook van die hak op de tak typetjes en ik kan ze volgen, omdat mijn hoofd net zo werkt.

Heb ik het daar wel eens over gehad? Dat je in een gesprek begint te praten en dat niemand begrijpt waar je het over hebt of waar je jouw opmerking vandaan haalt? Dan heb je namelijk al de hele tijd geluisterd, alles opgenomen en ben je in gedachten al wel 20 stappen verder dan de rest. Heel irritant als je dan op precies dát punt begint te praten, haha.

Het is hetzelfde als het in de muziekles hebben over driekwartsmaat, met een groep kinderen die nog totaal geen kaas hebben gegeten van muzieknotatie.
Het is net als dat het voor mij zo logisch als wat is, dat op een piano de tonen van links naar rechts van laag naar hoog gaan, terwijl een kind in een doorsnee basisschoolgroep dat helemaal niet weet.
Of lezen met kleuters. Ik bedoel dan bijvoorbeeld plaatjes op volgorde leggen. Dat je die volgorde logischerwijs van links naar rechts doet, omdat je immers ook zo leest, dat zal een groot deel van die kleuters echt worst zijn. Totdat je het ze uitlegt. Dan blijft er nog maar een klein groepje over wat het nut daarvan (nog) niet inziet. Hierbij is het overigens wel leuk om te zien wat ze doen, als je die uitleg niet van tevoren geeft.

Als er íets is wat ik heb geleerd door les te geven, is het dat je, voor je het weet, stappen overslaat in je uitleg. Dat wat voor jou logisch is, omdat je het al lang geleden hebt geleerd en veel toepast, voor een ander dat helemaal niet hoeft te zijn. Dat geldt niet alleen bij kinderen, ook bij volwassenen die je bijvoorbeeld piano leert spelen.
Kinderen leren dat ze bij rekenen alle stapjes moeten opschrijven die ze daarin zetten. Zodat een leerkracht kan zien hoe ze bij het antwoord zijn gekomen. En er bij fouten sneller ontdekt kan worden wáár het dan mis ging. Dat is net zoiets.
Ik weet ook dat er – hoogbegaafde – kinderen zijn, die daar het nut niet van zien. Sterker nog, hun hoofd maakt die stapjes zó snel, dat ze eigenlijk niet eens weten hoe ze van A naar B zijn gekomen. Maar hun antwoord klopt wel.

Hoogbegaafde kinderen leren tegenwoordig over de zogeheten ‘leerkuil’.  Die je in gaat om iets nieuws te leren, waarna je onderin een muur tegenkomt en voor de keuze staat: zet ik door, vraag ik hulp, of ga ik weer terug naar waar ik vandaan kwam? Sommigen deinzen bij de rand al terug: dit durf ik niet!
Ik denk dat wij als volwassenen nog steeds regelmatig op de rand van zo’n leerkuil staan. Kies je voor het onbekende, met alle moeilijkheden die het mogelijk meebrengt, of blijf je liever waar je bent? Want ja, hulp vragen om die muur te slechten, dat gaat velen helaas te ver… Echt iets wat ik ook moest leren: hulp vragen mag.

Ik ben met mijn schrijven best een stukje onbekend terrein op gegaan. Niet het schrijven op zichzelf, maar wel het delen ervan. En kijk, zo ben ik via een aantal bruggetjes weer terug naar waar ik eerder over begon in deze 52^e blog: ga ik op deze manier door of niet?

Dat muurtje beneden in mijn leerkuil staat er nog. Het is het afgelopen jaar steeds gemakkelijker geworden om eroverheen te komen. Ik denk dat ik het nog wel even blijf volhouden. Kan alleen niet garanderen dat elke blog hierna weer een werkwoord als titel zal krijgen…

Overigens: is er een onderwerp waarvan jij als lezer wel eens zou willen dat ik mijn licht daarop liet schijnen? Kom maar op! Dat soort uitdagingen ga ik ook graag aan!

Afbeelding: Branches, acryl op doek, 90 x 60 cm. Gekozen om de aftakkingen in mijn denken te illustreren, die alle kanten op kunnen. Soms handig, soms niet, maar wel mooi.